یک فکس برای تو آمده بود من اولین بار اسم قشنگ تو را روی آن برگه فکس دیدم برگه دست مسعود بود می خواست برگه را به تو برساند فکر کنم تو مقاله ای نوشته بودی و یک نفر برایت چیزی نوشته بود یادداشتی جوابیه ای خلاصه یادم نیست با مسعود خداحافظی کردم و رفتم. رفتم خانه همان خانه ای که تو خیلی دوست داشتی. همان کوچه تا رسیدم مسعود زنگ زد (طبق عادت همیشگی و بامزه اش برگه را نمی دانم کجا گذاشته بود و توی آن شلوغی دفتر هفته نامه برگه گم شده بود !) گوشی را از دست مسعود گرفتی و پرسیدی خانم نمی دونین نامه من کجاست؟ شما ندیدینش؟ و من گفتم من نخواندم دست مسعود بود یکی دو غر که سر مسعود زدی نامه پیدا شد همان جا احتمالا روی یکی از همان میزها.اولین بار صدای تو را همان موقع شنیدم و بعد آن عطر تامی تو که همه می شناختند همه می دانستند که مهسا همین دور و برهاست از آن روزها و سال ها خیلی گذشته.

مهسا همین دور و برهاست. الان چندین روز است که من هم کنار تو هستم. همان دور و برها

من می آیم و یکراست می روم سراغ اجاق گاز کتری را می گذارم تا چای دم  کنم مثل همیشه که چای دم می کنم تا توی یک اتاق کوچک دور هم بنشینیم و چای بنوشیم برای گیتی قاشق بیاوردم که عادت دارد یک قند را داخل لیوانش بیندازد و هم بزند ( هنوز هم اگر ببینمش قاشق یادم نمی رود عادت های کوچک عزیزانم برایم مهم است )و بگوییم که چه خوب بود که دنیا بهتر از این بود. می دانی مهسا من همیشه می گویم که چه خوب است که آدم آرمان داشته باشد. انگار که هست و دیگر هیچ نیازی برای اثبات خودش و دنیا نمی خواهد.
ما بلند می خندیدیم بلند گریه می کردیم آه مهسا کاش بغض های تو در ذهنم این قدر بزرگ نمی شد که همه اش این عکس را ببینم و به بها بگویم این شعر شمس مال مهساست بها! نه؟
نمی توانم از این همه سال بنویسم که گذشت ولی نوشتن از سال های بعد خیلی بهتر خواهد بود من امید دارم مهسا به خدا راست می گویم همین امید مرا تا اینجا نگه داشته مهسا هر روز موبایلت را ده بار می گیرم عکس هایت را نگاه می کنم  من به همه می گویم که نگران نباشند من تو را می شناسم مهسا تو بزرگی مهسا فقط کاش آن بغض آن بغض کوچک را ...
فرنوش هم دیگر بغض دارد من هم دارم امروز دیدمش دستش را لمس کردم دلم می خواست مثل بچه در بطنم قایمش کنم دستش را که لمس کردم تنم لرزید همه اش از تو گفتیم .
همه آن روزها به ذهنم حمله کرده اند همه آن خاطرات دانشجویی در اراک در خانه های محقر گرم
شب های بلند زمستان ...
یادت می آید بعد از جلسه اول عطر یاس رفتیم دفتر هفته نامه مثل وحشی ها وارد شدیم (با صدای بلند خنده) مرضیه زیبا با آن وقار همیشگی اش آمد جلوی ما ؟ چقدر خجالت کشیدیم و بعد مرضیه شد دوست و همکارمان تا اینکه دو سال پیش تشییع جنازه اش را ناباورانه نگاه می کردیم؟
یادت می آید با رزا رفتیم خیابان. رزا کلاه سرش بود. رزا مریض بود سرما خورده بود و چه بلایی سرمان آوردند برای جرم کلاه پوشیدن یک دختر؟ 
  یادت می آید آمدید کمک کنید که مامانم شله زردش را بپزد روی همه شله زردها با دارچین چه گوارا می کشیدید؟
یادت می آید داستان های بها را با چه ذوقی برایت می خواندم تو گوش می کردی با تمام وجود گوش می کردی تازه لحن خواندنم را هم دوست داشتی هی دختر چه روزایی داشتیم!
یادت می آید می خواستیم بیاییم تهران و باهم همخانه شویم ؟
مهسا آن مهمانی جاده چالوس را کی فراموش می کند ؟
مهسا من حالم بد نیست فقط کمی شهید شدن یعقوب اذیتم کرده که آن هم جای نگرانی نیست منتظر تو هستم که بیایی که مفصل ببینمت مفصل نگاهت کنم فقط آن بغض ! مهسا آن بغض ...

                                                  آخر بازی

عاشقان
سرشکسته گذشتند
شرمسار ترانه های بی هنگام خویش.

و کوچه ها
بی زمزمه ماند و صدای پا.

سربازان
شکسته گذشتند،
خسته
        بر اسبان تشریح،
و لته های بی رنگ غروری
نگون سار
           بر نیزه های شان.

تو را چه سود فخر به فلک بر
                                    فروختن
هنگامی که
                 هر غبار راه لعنت شده نفریت می کند؟
تو را چه سود که از باغ و درخت
                                          که با یاس ها
                                                          به داس سخن گفته ای.

آن جه که قدم نهاده باشی
 گیاه
 از رستن تن می زند
چرا که تو تقوای آب و خاک را
                                      هرگز باور نداشتی.

فغان! که سرگذشت ما
سرود بی اعتقاد سربازان تو بود
که از فتح قلعه روسبیان
                            باز می آمدند.
باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد،
که مادران سیاه پوش
- داغ داران زیباترین فرزندان آفتاب و باد -
هنوز سر از سجاده ها
                         سر برنگرفته اند!
                                           

آزی بابا به این نتیجه رسیدم که باید رای داد.

"مگر من به شما نگفتم که آن ها آسیاب بادی هستند!"

www.pose.ir

نمی دانم چرا جدیداً
پیام را به شکل دن کیشوت و بها را به صورت سانچو می بینم ؟

- آزاده هر شب می گه که فردا می خواد برف بیاد.
بعد هم می خندد !

من امشب هم گفتم فردا شب هم می گویم .

بالاخره  که می آید !

Virginia woolf   

 A woman must have money and a room

of  her own if she is to write a fiction